Isırgan yada ısırganotu denen otsu bitkilerin bütün gövdesi ve yaprakları, değdiği yeri gerçektende böcek ısırmış gibi yakıp kaşındıran tüylerle kaplıdır. Dünyanın bütün ılıman bölgelerine dağılmış 50 kadar ısırgan türünden en yaygın olanları büyük ısırgan ve küçük ısırgandır. Avrupa, Kuzey Afrika, Asya ve Anadolu’nun yerli bitkisi olan büyük ısırgan daha çok nemli orman diplerini, su kenarlarını ve suya yakın gölgeli yerleri sever. Küçük ısırgan ise genellikle yıkıntılarda, duvar ve kaya diplerinde, yarı gölgelik yerlerde yetişir. Büyük ısırgan çok yıllık bir bitkidir ve boyu 1,5 metreye kadar boylanabilir. 1 yıllık ömrü olan küçük ısırgan ise 50-60 santimetreyi aşmaz. Türlerden her ikisininde yapraklarının uçları sivri, kenarları testere gibi dişlidir.

Bitki pişirildiği zaman bu yakıcı madde etkisini yitirdiğinden, Türkiye’nin bazı yörelerinde küçük ısırganın yaprakları sebze olarak yenir. Kurutulduğunda da tüyleri döküldüğü için hayvanlara yem olarak verilir. Eskiçağlarda, bu bitkinin değdiği yerlerde deriye kan hücum ettiğini gören insanlar, ısırganotlarını tüylerini örselemeden alıp deriye yapıştırarak romatizma ağrılarına karşı yakı olarak kullanırlarmış. Günümüzde ise ısırganların iştah açıcı ve idrar söktürücü özelliğinden yararlanılır.